Առավոտ էր, բայց երկինքը ամպամած էր,եղանակը` տաղտկալի, տպավորություն էր, թե դեռ չի լուսացել: Որոշեցի օրս ամբողջովին տանը անցկացնել: Հարմար տեղավորվեցի բազմոցին, միացրի հեռուստացույցը ու ցանկացա ինչ-որ ժամանցային հաղորդում դիտել: Սակայն, երբ հեռուստացույցը միացրի, լուրերի թողարկումն էր ընթանում եթերով... որոշեցի այն դիտել: Բայց այն դիտելուն պես տրամադրությունս կտրուկ անկում ապրեց: Հաղորդում էին հանրապետությունում տիրող գողությունների, սպանությունների, և որ ամենադաժանն է, սահմանում սպանված զինվորների մասին: Ես ինձ ահավոր վատ զգացի. այս ու՞ր են գնում հայրենակիցներս, մի՞թե մենք` հայերս,մոռացել ենք, թե ինչ բան է արյունակցական կապը, որ հարազատ եղբայրը եղբորն է ահաբեկում, որդին՝ հորը, իսկ շատ բացթողումների արդյունքում սպանվում են սահմանին կանգնած երիտասարդները:
Հանցագործների համար կարելի է ասել, որ ոմանք կարիքից դրդված են այդպիսի քայլերի գնում, ոմանք, գուցե, արդեն գժվել են: Իսկ մենք, ի՞նչ անենք մենք, որ թույլ չտանք այս ամենը, կամ գոնե մեր ողջամտությունը չկորցնենք: Երևի պետք է միշտ լինել լավատես, չմոռանալ, որ մեր դիմացինը մեր բարեկամն է, և ապրենք հույսով ու համբերությամբ, որ մի օր լավ կլինի: Չնայած, ոչ բոլորն են, որ ապրում են լոկ սպասումներով ու ճիշտէլ չէ միայն ու մշտապես սպաելը՝ առանց գործելու: Պետք է փորձել գնալ առաջ, այլ ոչ թե նահանջել ու հետ գնալ, անել անթույլատրելին: Մենք՝ երիտասարդներս, պետք է փոխենք ազգի ապագան, որքան հնարավոր է աշխատենք թույլ չտալ նման դեպքեր ու մեր փորձով ապագա սերունդներին ուղղորդենք դեպի ճիշտ ճանապարհը, իհկ ավագներին ցույց տանք, որ հնարավոր է ընթանալ ազնիվ ճանապարհով՝ հաղթահարելով դժվարությունները:
